Róża Franczak  

 

  Z obrzydzenia do brudu - tego realnego i tego ludzkiego; z duszności, która dławi
co wrażliwsze jednostki w zatłoczonych miastach; z niemożności usłyszenia siebie;
ze wstrętu do kołtuństwa, szablonów i stereotypów, to znów blichtru, próżności, snobizmu tzw. "kręgów"; i w końcu - z palącej tęsknoty do ukochanych gór - wzięła się moja emigracja w Bieszczady.

 

Tu mam wszystko co pozwala żyć i rozwijać się: dom, wspaniałą rodzinę, krąg bratnich dusz, przestrzeń, dystans do potknięć i błędów, malowanie i twórczy niepokój. I jeszcze: wolny wybór.